Onze kinderwens, die al vanaf 2013 een rol in ons leven speelt, leek tot vorig jaar bijna zoiets als elke dag je ontbijt klaarmaken. Iets wat je op de automatische piloot doet en er bij hoort, elke dag opnieuw.
Toen ik vorig jaar begon te schrijven aan mijn boek kwam het besef dat onze kinderwens veel meer is. Heel intens. Maar op de één of andere manier heb ik het gevoel in al die jaren onderdrukt. Ook al heb ik regelmatig geschreven over mijn ervaringen in mijn dagboek. De erkenning voor de zwaarte kon ik mezelf niet geven. Ik was me er niet van bewust. En eerlijk, ik had niet eens een idee hoe ik dat moest doen.
Want wat ga ik thuis doen na de zevende miskraam? Boos, verdrietig, leeg zijn… Ja dat was ik, zeker en dat liet ik voor een dag, misschien wel twee dagen, even zo zijn. Niet beseffende dat juist voor mij eigenlijk daarna pas de tijd en ruimte kwam om te voelen. Ik was alweer bezig met de dagelijkse dingen. Ruimte om echt te voelen wat dit verlies met me deed, die nam ik niet.
En altijd de discussie met mezelf, met wie bespreek ik dit wel of niet. Gaan we weer vertellen dat we zwanger waren?? Zelfs daarin werd ik steeds selectiever.. het verdriet en gemis werd steeds stiller.. zonder dat ik het zelf doorhad.
En sterker nog, als ik het wel besprak met iemand kreeg ik vaak ook de reactie dat ze het zo knap vonden dat ik er zo over kon praten, en er niet voor wegliep. Wat ik echt enorm waardeerde, het was zo lief en fijn om te horen. Ik voelde me altijd heel erg gesteund door mijn omgeving.
En toch… Toch gebeurde het bij mij dat ik in die twaalf jaar een modus heb gevonden om over onze ervaring te praten alsof het niet over mezelf ging. Met een afstand tot mijn eigen diep gewortelde verdriet en gemis. En nu ik me hier bewust van ben, door onder andere het schrijven van mijn boek, voel ik de zwaarte pas echt.
Bij het delen van mijn ervaring of verhaal raakt het vaak ook iets in de ander. Ik ben dan geneigd de zorgen weg te nemen bij de ander, hulp te bieden en daarmee mijn eigen gevoel, het gewicht van de intensiteit eraf te halen. Ik ervaar dan zelf ongemak, dit gevoel wat het bij een ander brengt, is niet wat ik wil voor de ander.
Het maakte alleen ook dat ik daardoor zelf niet altijd meer open durfde te zijn, alsof ik daarmee tot last zou zijn bij de ander.
Wat ik hiermee wil aangeven is dat wat ik heb ervaren en hoe ik om ben gegaan met elke teleurstelling, is ontstaan door hoe ik keuzes maakte bij weer een tegenslag. Niemand anders dan ikzelf kan ik hier op aanspreken. Niet als in een goed of fout. Wel om vanaf nu het verlies, verdriet, alles wat bij onze kinderwens is komen kijken, te erkennen. Door mezelf in de spiegel aan te kijken en liefdevol toe te spreken. Ik bepaal wat ik toelaat om te voelen. Ik hoop je hiermee te inspireren zodat je zelf andere keuzes kan maken waardoor je jezelf en de gebeurtenissen mag zien als iets wat aandacht verdiend en te erkennen wat het verlies met je doet. Het is er en mag er zijn.
